Władysław Reniewicki urodził się 14 stycznia 1909 roku w Grajewie, gdzie spędził całe dzieciństwo i młodość. Już jako dziecko zainteresował się harcerstwem, które później stało się ważną częścią jego życia.

Pamiątkowe zdjęcie I Drużyny Harcerek oraz I Drużyny Harcerzy z Grajewa po uroczystości wręczenia sztandarów w 1924 r.
Gdy Reniewicki miał 8 lat, zobaczył grupę skautów w mundurach i kapeluszach. Zrobiło to na nim tak duże wrażenie, że sam zapragnął zostać harcerzem. Swoje marzenie spełnił w wieku 13 lat, wstępując do drużyny harcerskiej przy gimnazjum w Grajewie. Szczególnie zapamiętał złożenie Przyrzeczenia Harcerskiego w leśniczówce na Czerwonych Bagnach w dzień urodzin Mikołaja Kopernika - 19 lutego.

Obóz w Nowej Wsi nad morzem w 1925 r. Trzeci od lewej stoi Władysław Reniewicki.

Gromada grajewskich zuchów ze swoimi opiekunami w 1929 r. Opiekunowie od lewej: Kazimierz Mejner, Władysław Reniewicki, Jerzy Dubiel.
W 1926 r. objął funkcję drużynowego w gromadzie zuchów, do której należały dzieci z Grajewa w wieku od 8 do 11 lat - od 12 roku życia młodzież przechodziła do drużyny harcerskiej.

Kurs zastępowych w 1930 r. Władysław Reniewicki siedzi trzeci od lewej.
1 maja 1927 roku dh Władysław został drużynowym II Drużyny Harcerskiej im. Tadeusza Kościuszki. Jednym z jego najważniejszych osiągnięć było wznowienie działalności tej drużyny. Za jego kadencji nastąpił rozkwit tej drużyny. Przez kilka lat zajmował się organizowaniem pracy harcerzy i zdobywał doświadczenie, które przydało mu się w dalszej działalności. Funkcję tę Reniewicki pełnił do września 1930 roku, kiedy został powołany do wojska.

Wizyta druha Władysława Reniewickiego w Szymanach w sprawie zoorganizowania drużyny harcerskiej w 1933 r.
W listopadzie 1931 roku Reniewicki został komendantem Hufca Szczuczyn. Funkcję tę pełnił przez prawie siedem lat, dbając o rozwój harcerstwa i organizację pracy drużyn na terenie powiatu. W czasie jego kadencji odbył się zlot drużyn hufcowych w Grajewie, na który przybyło 174 harcerek, 220 harcerzy i 40 zuchów - łącznie ponad 400 osób, co świadczy o tym jak dobrym organizatorem harcerstwa był Reniewicki. W 1938 roku zdobył stopień harcmistrza, który był potwierdzeniem jego wiedzy, doświadczenia i zaangażowania.
Po wybuchu II wojny światowej dh Władysław, jako oficer rezerwy, włączył się w obronę Polski. Zorganizował obronę Lachowa, a następnie wraz ze swoimi podwładnymi wycofywał się przed wojskami niemieckimi. Po drodze przechodził między innymi przez Krynki i Wołkowysk, aż 19 września dotarł do Grodna. Za swoją służbę został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Podczas okupacji Reniewicki nie zaprzestał walki o Polskę i zaangażował się w działalność konspiracyjną. Kontynuował ją również po zmianie okupanta w 1941 roku. W latach 1942–1944 działał w Szarych Szeregach, gdzie kierował Rojem Wilki. Mimo trudnych warunków wojennych pozostał wierny swoim przekonaniom i harcerskim ideałom.
Po wojnie dh Władysław wraz z żoną Olgą przeprowadził się do Dzierżoniowa. Znalazł tam pracę jako księgowy w Spółdzielni Mieszkaniowej, ale nie zapomniał o harcerstwie. Wspólnie z innymi osobami zaczął organizować działalność harcerską na tym terenie. Dzięki temu przyczynił się do odradzania harcerstwa na Dolnym Śląsku.
W listopadzie 1947 roku Reniewicki został komendantem Hufca Dzierżoniów. Funkcję tę pełnił do 1 grudnia 1948 roku, angażując się w rozwój harcerstwa i pracę z młodzieżą. Nawet gdy w latach 50. rozwiązano ZHP i utworzono Organizację Harcerską ZMP, nie zrezygnował ze swoich ideałów. Nadal spotykał się z młodzieżą w swoim domu i organizował wspólne zajęcia w terenie.
W 1981 roku dh Władysław otrzymał Order Uśmiechu, przyznawany przez dzieci osobom, które szczególnie zasłużyły się dla innych. Było to dla niego wyjątkowo ważne wyróżnienie, które cenił bardziej niż pozostałe odznaczenia. Otrzymał również między innymi Złoty Krzyż za zasługi dla ZHP oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Nagrody te były wyrazem uznania dla jego wieloletniej pracy i zaangażowania.
Władysław Reniewicki zmarł 30 maja 1991 roku i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Dzierżoniowie. Przez całe życie był związany z harcerstwem i poświęcał wiele czasu pracy z młodzieżą. Starał się przekazywać młodym ludziom takie wartości jak pomoc innym, współpraca i odpowiedzialność. Do dziś pozostaje przykładem instruktora, który przez lata wiernie służył harcerstwu.
20 maja 1999 roku Komendant Dolnośląskiej Chorągwi ZHP, hm Dariusz Ostrowski, rozkazem L.5/1999 nadał Hufcowi Ziemi Dzierżoniowskiej imię harcmistrza Władysława Reniewickiego. Decyzja ta była wyrazem uznania dla jego wieloletniej służby harcerskiej i pracy z młodzieżą. Tym samym zakończyła się kampania „Bohater”, która trwała w hufcu od 1994 roku. Od tego momentu Reniewicki stał się patronem hufca, a jego życie i działalność są ważnym elementem lokalnej tradycji harcerskiej.
Opracowanie na podstawie:
1. Biogram Władysława Reniewickiego – https://grajewiak.pl/index.php/biogramy/566-reniewicki-wladyslaw (dostęp 17.10.2026)
2. hm. Leon Gajdowski „Harcerstwo grajewskie 1919 – 1945” – fotografie ze zbiorów autora i zbiorów Izby Pamięci Ziemi Grajewskiej